Tirza

Arnon Grunberg

Tirza is een vreemd verhaal,maar het boeit wel.
Hofmeester is een verknipt figuur.Hoe erg blijkt steeds meer.
Hij creëert een eigen wereld. Hij voelt zich wel verantwoordelijk voor zijn daden,maar gedraagt zich er niet naar.Hij gebruikt zijn fantasie om eraan te ontkomen.
Hij wordt door iedereen afgeschreven.
Jörgen Hofmeester is een man van middelbare leeftijd, die niet zo goed weet hoe hij contact moet leggen met mensen, hoewel hij dit graag zou willen. Hij had een baan als redacteur buitenlandse fictie op een uitgeverij en vertelt dat te pas en te onpas aan wie het horen wil.

quote

‘Ik heb Duits gestudeerd. En criminologie. De laatste studie nooit afgemaakt. Ik kreeg een baan aangeboden op een uitgeverij, een aanbod dat ik niet kon weigeren. Het lag in de lijn der verwachtingen dat ik uitgever zou worden.’
Hij heeft echter nooit belangrijke auteurs ontdekt en wordt, kort voor hij de pensioengerechtigde leeftijd bereikt, op onsympathieke wijze afgeserveerd door zijn werkgever. Deze wil het over een totaal andere boeg gaan gooien door boeken te maken voor mensen die geen tijd hebben om te lezen. Hofmeester verlaat de uitgeverij als een tragisch overblijfsel van een ander tijdperk en hij blijft het laatst toegestuurde manuscript van een auteur uit Azerbeidzjan overal naartoe meezeulen.


In de drie delen leer je veel over de persoon Hofmeester,hoe hij leeft en denkt in vreemde vaste patronen en hoe hij alles voor Tirza over heeft en hoe hij over liefde en seks denkt.
De obsessie met seks en de licht xenofobische neigingen van Hofmeester vormen een leitmotiv in het boek.
Tirza is helemaal een Grunberg-roman, geschreven volgens het zo langzamerhand vertrouwde Grunberg-recept: wrede slapstick en wrang cynisme, verteld in dialoogvorm, afgewisseld met korte reflecties.
Levensechte dialogen
In veel opzichten is Tirza een knap boek, waar veel om te lachen valt – als je tenminste van droge, kwaadaardige humor houdt.

Uit een toekomstige juryrapport. ''Tirza' is een door een ingenieuze plot gekanaliseerde en door prachtige dialogen gestuwde queeste naar een wrang stuk waarheid over de menselijke omgang.'

-lucie-

Door mijn schuld

Désanne van Brederode

Door mijn schuld, is vooral heel erg uitgebreid. Buitengewoon gedetailleerd en soms bijna oeverloos geneuzel over een actie of gedachtegang. Nu is er wel iets voor deze onhandige, lelijke manier van schrijven te zeggen. De vertellende ik-figuur, Gunnar de Wit, is geen schrijver, dat wordt hij pas in dit boek. Hij begint aan Door mijn schuld omdat hem iets op het hart ligt. Hij heeft een moord gepleegd door een steen naar zijn beste vriend te gooien. Hij belandt in de gevangenis en zit zijn straf uit, maar wat knaagt is dat nogal wat mensen menen dat hij desondanks onschuldig is en dat er sprake is van een gerechtelijke dwaling.
Eenzaamheid en het gevoel niet begrepen te zijn, ontpoppen zich uiteindelijk als de voornaamste thema's van deze roman, en dat klopt dus wel met dat vrouwelijke (was hij verliefd op Evert Oldenheuvel?)
Geen moord in de recente Nederlandse geschiedenis heeft zo veel én tegelijkertijd zo weinig tot de verbeelding gesproken. Zo veel tot die van de tientallen mensen die zeker meenden te weten dat de voor de moord veroordeelde Ernest Louwes onschuldig was – of juist onterecht als martelaar van juridische dwalingen wordt vereerd. Die twee partijen doen de argumenten van de ander consequent af als losgeslagen fantasieën.
Van Brederode wil onderzoeken wat er gebeurt in het hoofd van een man die tegen iedereen volhoudt onschuldig veroordeeld te zijn, terwijl hij wéét dat hij wel schuldig is.

Het diner

Herman Koch.

Het diner, spreekt buitengewoon tot de verbeelding.
Herman Koch kan alles zeer beeldend beschrijven en neemt je als vanzelf mee in de leef- en denkwereld van de hoofdpersoon. Een goed en scherp geschreven boek met thriller aspiraties.
Steeds klemmender dringt zich de vraag op: wat gaan ze doen? Wat zou je zelf doen? Geef je je eigen kind aan, of wacht je tot het overwaait? Koch vindt in zijn beschrijvingen een uitstekende balans tussen identificatie en afschuw. De hoofdpersonen zijn zo levensecht en herkenbaar, dat je niet verbaasd zou zijn als je ze op straat zou tegenkomen. Je zou ze waarschijnlijk gewoon voorbij lopen, zo gewoon zijn ze. Het boek blijft tot de laatste pagina fascineren en het is moeilijk om het weg te leggen. Je vraagt je voortdurend af wat je zelf in de situatie zou doen. De herkenbaarheid van de beschreven situaties (restaurant, het dilemma en de personages) maken het tot een genot om te lezen.

De nieuwe man

Thomas Rosenboom

De Nieuwe Man gaat over Berend Bepol, scheepsbouwer en werfeigenaar, die zich zorgen maakt omdat hij geen opvolger kan vinden. Hij huwelijkt zijn dochter uit aan zijn meesterknecht Niesten, maar dit zorgt achteraf eigenlijk alleen maar voor problemen. Wanneer deze een Duits order binnenhaalt voor de bouw van een moderne zeesleper, mag hij er niet op de werf aan werken en moet hij het schip bouwen op het naastliggende weiland. Later blijkt dan dat het schip hierdoor niet in het water geraakt. Niesten vertrekt woedend zonder iets te zeggen. Bepol, die steeds gekker is geworden van jaloezie op het geluk van Niesten, zet de achtervolging in, maar van geen van beide is later nog iets vernomen.
Het hele boek ademt een drukkende sfeer. De hoofdpersoon Bepol, is voortdurend op zoek naar een soort van bevrijdend geluk (dat wij hij bij Niesten, de Nieuwe Man en later echtgenoot van zijn dochter) denkt te zien. Schrijfstijl heeft veel weg van een eerder gepubliceerd boek, Publieke Werken. In weelderige taal maakt Roosenboom ons deelgenoot van de gedachtes en ervaringen van Bepol, die gaandeweg steeds gekker wordt.

Brida

Paolo Coelho
Je houdt er van of je hebt er een afkeer van?! We vragen ons af hoe het komt dat er zoveel lezers zijn die Paulo Coelho op handen dragen?
Het boek heeft een wonderlijke vorm. Zo is het opgedragen aan de heldin zelf en in een voorwoord schrijft Coelho dat hij deze Brida O'Fern werkelijk heeft ontmoet. Bovendien waarschuwt Coelho de lezer om vooral voorzichtig te zijn met de beschreven spirituele oefeningen. Het boek is onmiskenbaar fictie, want heksen en magiërs bestaan niet echt, maar het is geen roman. Het is een boek voor gelovers in het occulte. Aan de hand van de belevenissen van de heldin leert Coelho de lezer lessen over de Andere Wereld en hoe daar contact mee te leggen.
Zweverig boek en spirituele “ nonsens”. Weinig verrassend als je je niet in hekserij herkent. Voor ons een worsteling om er door te komen.

Besmet

Katarin Wennstam

Besmet is een boeiend boek. De hoofdstukken zijn kort en wisselen van perspectief, zodat je als lezer een breed beeld krijgt op het gebeuren en de personages. Vele personages worstelen met hun seksualiteit. Rebecca is een prachtige vrouw, maar haar man zadelt haar op met schaamte- en schuldgevoelens. Haar veertienjarige dochter Emma loopt krassen op haar ziel op bij haar eerste seksuele uitstapje. Vrouwelijke lust wordt door de goegemeente duidelijk anders bekeken dan mannelijke lust. En wat een hypocrisie bestaat er over seks, hoewel het natuurlijk ook gewoon goed kan gaan.
Al die verschillende belevenissen rond seks brengt Wennstam integer in beeld, wat echt het grootste pluspunt is van dit boek.
Een zeer genietbaar boek met enkele prangende kwesties, mooi en vlot geschreven, maar als je de spanning van een thriller verwacht, kom je bedrogen uit.

Het leven van Pi

Schrijver: Yan Martell

Nog niet eerder was de mening van de leesclub zo unaniem over een boek. Life of Pi is prachtig, spannend en diepgaand. De meeste leden lazen het in één ruk uit. We vonden het een boek met vele lagen.

Allereerst is er natuurlijk gewoon het prachtige verhaal. Maar daaronder zit zoveel meer. Hoe langer je er over nadenkt en hoe meer je er over praat, des te meer lagen ontdek je in het boek.


Neem bijvoorbeeld de protagonist: Pi. Zijn naam betekent zoveel, en ook zoveel voor het boek. Pi: het teken voor oneindigheid, dat terugkomt in de oneindige oceaan of de oneindigheid van dit boek (het boek heeft geen gewoon begin en einde). Pi die juist graag ergens een punt achter wil zetten, maar het onvermogen heeft om op te geven.

De andere hoofdpersoon is Richard Parker, de Bengaalse tijger die ondanks zijn mensennaam absoluut een dier blijft. Hij is een groot gevaar voor het leven van Pi, maar aan de andere kant zijn redding. En die tenslotte, nadat Pi eindelijk voorgoed aan wal komt, meteen het oerwoud in verdwijnt. Zoals een dier betaamt, wars van door ons bedachte emoties en gevoelens van trouw. Nee, gewoon een opportunist, zoals het hoort. En Pi mist hem, had afscheid willen nemen. Het verhaal begint eigenlijk bij het einde, maar niet helemaal.


Het verhaal van de schrijver begint in 1996. En het verhaal van Pi begon veel eerder. Maar de eerste hoofdstukken van het boek beginnen na zijn redding, als hij al in Toronto woont. Hij is dan ongeveer 40. Gestudeerd, getrouwd, twee kinderen. In het begin van het verhaal als Pi een kind is, moet het dus ongeveer 1960 zijn.

De ruimte is heel belangrijk in het verhaal van Pi. Het speelt zich namelijk grotendeels af in een reddingssloep. Maar dat niet alleen. Het hele boek draait om territoria, persoonlijke ruimte van mens en dier.

Uiteindelijk zou het thema van het boek volgens ons kunnen zijn: ook al lijkt het uitzichtloos, blijf geloven in overleving. Of: ook al lijkt er geen einde aan de ellende te komen, blijf geloven dat er toch ooit een einde komt. Maar wat is het einde? En zo kan je eindeloos doorgaan over Pi.

We hebben het maar zijdelings gehad over de godsbeleving in het boek (Pi is Hindu, Moslim én Christen).

We spraken maar kort over de enorme zoologische kennis van Martel, want dat wat hij schrijft over diergedrag klopt allemaal.

We stipten kort de bijna surrealistische stukken in het boek aan: de ontmoeting midden op zee met een andere schipbreukeling; het verblijf op het etende eiland. Enkele leden vonden deze twee episodes de zwakke plekken in het boek.

Martel is in 1963 in Spanje geboren, woont na in vele landen te hebben gewoond, nu in Canada. Hij studeerde filosofie en schrijft vanaf zijn 27e.



Hoe stop je met nadenken over een boek dat zoveel oproept? Nu zie ik ineens dat de sloep samen met het vlot dat Pi bouwt om afstand te houden van Richard Parker, het oneindigheidsteken vormen. Tijd om er een punt achter te zetten?