Dinsdagvrouwen

Monika Peetz

Roman van de Duitse, in Amsterdam wonende, redacteur Monika Peetz [1963]. In Duitsland werd de roman een bestseller. Het verhaal gaat over vijf hoogopgeleide vriendinnen die elkaar vijftien jaar geleden op Franse les leerden kennen. Iedere dinsdagavond dineren 'de dinsdagvrouwen' met elkaar in hun favoriete restaurant. Een keer per jaar maken Estelle, Eva, Kiki, Judith en Caroline een uitstapje. Als de man van Judith overlijdt, vindt ze zijn pelgrimsdagboek en besluit het laatste, ontbrekende stukje route naar Lourdes te lopen. De vier andere vrouwen vergezellen haar. Tijdens de tiendaagse voettocht blijkt dat de aanwijzingen in Arne's dagboek niet kloppen. Caroline en Estelle gaan op onderzoek uit en ontdekken de waarheid, die niet alleen Judith en Arne aangaat, maar ook het leven van Caroline en zelfs de vriendschap van de dinsdagvrouwen op losse schroeven zet. Zoals bij veel pelgrimages komen de vrouwen zichzelf tegen en ondergaan een verandering in hun leven. Roman over vrouwenvriendschap, conflicten, intriges en bedrog voor een groot vrouwelijk publiek.

De Paardenjongen

Rupert Isaacson

Rowan, het zoontje van Rupert maakt lastig contact en is ook achter met praten. Als hij en zijn vrouw horen dat Rowan autistisch is stort hun wereld in. Rowan heeft vreselijke krijsbuien waarbij hij zo over zijn toeren raakt dat hij moet overgeven. Soms heeft het hypergevoelige zenuwen. Een lakentje voelt dan aan als een betonblok op zijn lichaam. Alleen als hij samen met Rupert op een paard zit wordt hij enigszins rustig.

Rupert Isaacson weet op overtuigende wijze de wanhoop over te brengen die het leven met Rowan met zich meebrengt. Het jezelf afvragen of het ooit beter wordt dan het is. Zal hij ooit zindelijk worden, vriendjes maken, goed praten? En daar komt bij dat hij helder beschrijft hoe Rowan tekeer kan gaan. Het moet voor een ouder verschrikkelijk zijn om je kind zo mee te maken en er weinig aan te kunnen doen. Dat maakt het verhaal alleen al heel interessant om te lezen.

Ondanks dat Rowan overkomt als een kind dat heel moeilijk is lukt het Isaacson ook Rowan sympathiek te maken. Hij laat zien dat Rowan verandert en op zijn beurt ook zijn best doet. En door kleine gebaren tot liefde in staat is. De reis die ze ondernemen laat heel mooi zien hoe ouders door een ongebruikelijke keuze het beste voor hun kind willen. Ook al weten ze niet precies wat ze zullen bereiken en of ze iets bereiken. Hun reis is ook gefilmd en uitgebracht als documentaire. De paardenjongen is een vaak met humor beschreven ongewone reis naar genezing van een jongetje dat gevangen zit in zijn autisme. En dat jongetje, maar ook zijn ouders, gun je een beter leven.

Logboek van een onbarmhartig jaar

Connie Palmen


Logboek van een onbarmhartig jaar

is het relaas van een vrouw die haar man heeft verloren. Het is een verslag van de rouw van Palmen, maar ook gedeeltelijk een portret van Van Mierlo zoals Palmen hem kende. Van Mierlo is een liefdevolle man, slim, belezen, welbespraakt, oprecht; kortom alles wat bij alle hedendaagse politici ontbreekt en wat iedereen verlangt van zijn of haar levensgezel.
In 1999, bijna vier jaar na de dood van Ischa Meijer, die toen haar geliefde was, begon schrijfster Connie Palmen (1955) een relatie met de oprichter van D66 en oud-minister van Buitenlandse Zaken Hans van Mierlo. Ze scheelden 24 jaar, hij was niet gezond, moest een levertransplantatie ondergaan en waarschuwde haar dat hun liefde misschien niet lang kon duren. Zou de hypersensitieve, zich extreem afhankelijk voelende schrijfster het overleven als ze voor een tweede maal weduwe werd? Na Meijers overlijden schreef ze de autobiografische roman I.M. waarin ze het uitschreeuwde van de pijn over het gemis van haar geliefde zonder wie ze niet verder kon. Tot Van Mierlo in haar leven kwam. Ze werden intens gelukkig. Toen ze 11 jaar en 11 dagen samen waren, trouwden ze op 11-11-2009, hij 78 jaar oud, zij 54. Vier maanden later, op 11 maart 2010, stierf hij. (Elsbeth Etty)

De lezer moet weten hoe groot en uniek de liefde van Van Mierlo voor Palmen is geweest.
Het is jammer dat haar voortdurende gedram over de liefde van Hans voor haar, met
zelfs de hele speech toen ze 50 werd.. met dit manifeste denken van de schrijfster
schept ze afstand tussen haar verhaal en de lezer. Nadeel is dan weer dat haar boek je beduidend minder raakt. De tragiek blijft te particulier. Hans’ dood blijft Connies verlies, wordt niet het onze.

We vinden de publicatie van dit boek te typeren als exploitatie van een intieme gebeurtenis. Het verlies van een dierbare partner werd naar inzicht van een van ons wel herkenbaar neergeschreven, de machteloosheid en de woede. De schrijfster gebruikt hiervoor geen verheven taal; helaas is het de taal van e-mails en kattebelletjes, verslagen en nieuwsberichten, geen proza dat ontroert of dat je binnenvoert in het gemoed van een ander.

Gestameld liedboek

Erwin Mortier

• De schrijver vangt zijn moeders dementie in sensitief en verfijnd proza. De fraaie zinnen waarin hij de aftakeling inkleedt, zorgen juist voor een onverwacht schril effect.

Niets dan taal

"Mijn moeder heeft me vandaag een stofbeurt gegeven, ze meende dat ik een meubel was. Misschien een ladekast of een oud fornuis. Ze ging met een helgeel doekje over de knopen in mijn hemd, naar mijn hals toe, wimpelde ermee rond mijn oren, stofte mijn kin af. Toen gaf ze een teken dat ik mijn mond moest openen – en propte daar de stoflap in en vergat ons."

Zo begint Gestameld liedboek en meteen is duidelijk waarom Mortier in 2009 de Tzum-prijs won voor mooiste zin. De openingszin ontroert me. Een moeder die door de Alzheimer haar zoon niet meer herkent. Maar de zinnen die volgen zijn sensitief. Een moeder die, ondanks haar vergeetachtigheid, lichamelijk contact heeft met haar zoon.

Het is de taal die centraal staat in zijn werk. Dat is ook de reden waarom ik als lezer altijd weer terugkeer naar het werk van deze schrijver. De zinnen van Mortier zijn als barokke kastelen, vol details waarop je niet uitgekeken raakt. Zijn werk leent zich dan ook voor eindeloos herlezen. De taal is sensitief, met een duidelijke Vlaamse inslag, doordesemd van metaforiek en met een zweem van humor.(tzum)

Som der dagen

Isabelle Allende

In de club waren de reacties totaal verschillend van lovend tot meer van hetzelfde. Alles wat voorbij is gekomen in de voorgaande vertellingen (o.a. Paula) kwam weer voorbij en de meesten waren van mening dat er niets toegevoegd werd.
De schrijfster vertelt ontroerend eerlijk over haar familie, en spaart zichzelf daarbij niet. Het is de familie die we herkennen in de personages van "Het huis met de geesten" en met wie we hebben meegeleefd in "Paula". Een familie die veel heeft meegemaakt, verlies, liefde, verslaving, scheiding en hereniging, maar die nooit haar gevoel voor humor heeft verloren. Een familie en vriendenkring die bestaat uit mensen wier leven door onverwachte gebeurtenissen wordt gekleurd, wat verrassender verhalen oplevert.

Verlovingstijd

Maarten 't Hart

Het is in alle opzichten wel met recht een 'typische 't Hart' te noemen.
De plot van Verlovingstijd concentreert zich op de liefdesperikelen van de naamloze verteller en in het spoor daarvan ook van diens beste vriend Jouri. Na een ontboezeming van zijn moeder, op de dag dat haar tweede echtgenoot begraven werd, verhaalt de verteller hoe de meisjes op wie hij verliefd was geweest steevast door Jouri aan de haak werden geslagen. Niet dat Jouri, ondanks zijn sterke aantrekkingskracht op vrouwen, zo'n handige jongen was. Integendeel, hij merkte meisjes pas op als zijn vriend zijn gevoelens voor hen liet blijken. ’t Hart brengt het nodige behartigenswaardigs te berde over toeval en opportunisme in liefde en huwelijk. Maar het meest op dreef is hij bij zijn vertrouwde hang ups: als hij het geloof verkettert, lyrisch doet over parasieten en op hol slaat van verliefdheid. Ontwapenend zijn de passages over de foute vader van vriend Jouri,met wie de verteller als kleine jongen de klassieke muziek ontdekt. En even roerend als venijnig is het portret van de stuurse Katja, de latere echtgenote van de verteller, een magere muziekdocente die nagellak en kinderen weigert maar ’trilt als ijle dravik’ [een soort zwenkgras] als de ’ik’ haar voor het eerst in zijn armen neemt. ’Verlovingstijd’ is een ouderwetse, smakelijke ’t Hart, waar je je graag in onderdompelt. "

Vaslav

Arthur Japin

De titel draagt zijn voornaam. Het omslag toont een tekening van hem in een van zijn kostuums. Toch gaat Vaslav niet over de beroemde balletdanser Vaslav Nijinski (1890-1950), maar is het verhaal van drie mensen die Nijinski het dierbaarst waren. En van hun liefde en bewondering voor hem. Impresario Sergej Diaghilev, echtgenote Romola Pulszky en bediende Peter houden elk op hun eigen manier van hem. Alle drie kunnen ze zich slecht inleven in de liefde van de anderen - en voelen dus veel ergernis voor elkaar.
“Vaslav” is een goed geconstrueerde roman waarin Arthur Japin zich sterk in deze personages van wel heel verschillend pluimage heeft ingeleefd. Liefde, talent, vrijheid, risico en keuze zijn de thema’s waarmee Japin handig te werk gaat. Japin sleurt je zijn verhaal binnen. Hoe krijgt hij het voor elkaar dat de lezer zich zó verbonden voelt met de wereld die hij beschrijft dat je het boek geen moment meer wilt neerleggen? Waarschijnlijk is het de combinatie van zijn meeslepende schrijfstijl en de intrigerende danswereld. Hij beschrijft niet alleen de schoonheid van dans, maar ook het keiharde bestaan erachter. De kromgroeiende voeten van danseressen die op spitzen dansen, de bloedende tenen en de liters zweet die worden geproduceerd: allemaal hebben ze een plek in Japins roman. Dansers moeten een voortdurende strijd leveren met zichzelf en met anderen om beter te worden, zichzelf te perfectioneren. Japin lijkt datzelfde te doen in literair opzicht. En met succes.